Tags Posts tagged with "ghrf"

ghrf

Sasha Keiner was the participant of the 2nd Global Human Rights Forum © 2017 ph: vladimir opsenica

Read in Serbian

At the 2nd International Conference “The Global Human Rights Forums” which was organized by civil society association “Social Margin Center” on the 18th – 20th of May in Belgrade, we had opportunity to welcome the most engaging human rights advocates from 15 countries. One of them was Sasha Keiner, activist from the regional LGBT movement “Avers”, Samara. He was a participant at the panel about Gender based violence where he talked about human rights in Russia especially transgender human rights.

At the beginning of his presentation Sasha stated that there is a lack of an extensive researches about the position of the transgender persons in Russia. Thus, I was interested in his personal experience, as he is the part of the LGBT movement in Russia.

How would you describe overall situation and lives of transgender people in Russia?
– It’s not possible to live, it’s almost not possible to live openly if you are transgender. It’s not possible to come out at university, work, and job. It’s not easy to change your passport without going to court. There are lots of problems with medical treatment.

Regional LGBT movement “Avers” from Samara where Sasha works is focused on giving a legal and psychological support to the LGBT population. Since last year, their main focus is transgender population and their families. I was interested in the common problems they are encountering in their activist field.
As Sasha argues, the actual approach to the target groups is the hardest part:
– It’s hard because of a state pressure and also these groups are hard to find. They are invisible. There is not enough funding, it’s hard to spread information for these groups, so overall it’s hard to reach them. 
1

 

What are some strategies you are using to overcome those issues and barriers?
– We have a project of creating a website for transgender people because there is a lack of information in Russia. We also have community center where people can come for legal and psychological support. We try to lower the level of transphobia in society and also we have some strong advocates.

Is it even possible to talk about some issues regarding to transgender human rights in Russia publicly?
– It’s almost impossible. We have some Media that are friendly, but even those Media are not always supportive and they don’t spread always accurate information.

“In the past few years it’s only getting worse.”

Because of the specific political situation, Russia is quite isolated from the European activist community. How would you describe a cooperation of the different organizations and subjects at the regional, national and global level?
– There is a certain form of the cooperation. For example, recently I’ve been to Moscow on a conference dedicated to transgender people’s life, where the main goal is to consolidate our powers. However, some organizations are not so welcome in Russia, so we don’t have always possibility to cooperate with them.

How would you describe the future of transgender human rights in your opinion (in Russia and in the world in general)?
– Personally I wouldn’t be so optimistic, because in the past few years it’s only getting worse. But still, if we are talking about future in long term of course yes I am optimistic.

The horrific news these days are the one about the current situation of the homosexual persons in the concentration camps in Chechnya. Is there anybody in Russia that is involved in resolving this problem and what can international community do to support these people?
– We should do our best to get people out of there. There are some people from Moscow that are transporting them from Chechnya. The international community should attract attention to this situation, but it is also important that some countries accept people that are going away from Chechnya.
2

 

Journalist: Ivana Ćetković
Ivana is a former student of our “School of Media Literacy”

 

The 3rd Global Human Rights Forum will be held in Belgrade 26-28 October 2017
The call for applicants and speakers is open.

Read more about the conference

Drugi dan konferencije otvorio je panel o izazovima migrantske krize i rastućoj ksenofobiji u Evropi. Panel je moderirao program menadžer konferencije Nemanja Marinović, a govornici su bili Teanna Sunberg (USA) iz NCM International-a koja trenutno radi u Mađarskoj, Petra Jakovina iz Centra za mirovne studije Zagreb, Marko Sinđić iz Srbije i Zaid Al Rayes iz Sirije, trenutno angažovan u fondaciji Kofi Anan u Ujedinjenim Arapskim Emiratima.

 

Teanna je govorila na temu „How practicing Presence and Hospitality restore dignity and birth a new narrative“. Organizacija u kojoj radi od početka migrantske krize radi u 4 zemlje na obezbeđivanju humanitarne pomoći migrantima. U svom izlaganju, Teanna se osvrnula na slike koje je napravila u Beogradu, a koje oslikavaju realne probleme sa kojima se migranti susreću, a potom uporedila situaciju u Srbiji i ostalim zemljama na balkanskoj ruti. Nakon konferencije, Teanna je sa svojim timom produžila na autobusku stanicu gde je distribuirala humanitarnu pomoć porodicama koje se tamo nalaze.

Petra Jakovina prezentovala je istraživanje svoje organizacije na temu rasizma i homofobije. Istraživački projekat deo je programa IPA 2012. Ideja ovog projekta je osnaživanje organizacija civilnog društva kao ravnopravnih partnera u provedbi ljudskih prava kroz uspostavljanje saradnje između  istraživačkih institucija i organizacija civilnog društva. Koordinator projekta je Centar za mirovne studije (CMS), a partneri su Fakultet političkih znanosti (CEDIM) i Društvo Afrikanaca u Hrvatskoj. Istraživanje se sprovodi kroz pet klastera. U prvom klasteru cilj je stvoriti bazu znanja kao doprinos u procesu stvaranja i nadzora politika. U drugom nastoji da se osigura prostor za konsultacije s administrativnim telima i agencijama koje sprovode zakone vezane za ljudska prava. U trećem klasteru provodiće se aktivnosti u obliku pravne i humanitarne pomoći, a zatim će projekta pokušati da osvesti domaće i evropske aktere o opasnostima jačanja ekstremne desnice. Na kraju će koordinatori i partneri shodno istraživanjima implementirati znanja u programe građanskog obrazovanja.

14639717_921158044683210_1320922623273772554_n

Marko Sinđić, socijalni radnik po struci, uporedno je prikazao percepcije tražilaca azila u Srbiji i Danskoj. Svoj prikaz bazirao je na osnovu istraživanja koje je sproveo u toku master studija u Aalborg univerzitetu u Danskoj. Nalazi sugerišu da su percepcije korisnika slične na formalnom i suštinskom nivou u obe zemlje. Sistem azila ostavlja vrlo malo prostora za kreativne odgovore i inkluziju kroisnika. Ovi zaključci govore o tome da teorije Agambena i Fukoa, na koje se istraživanje oslanja i koje pokušava da proveri, treba uzeti sa rezervom. Zapravo, zaključci ukazuju da i razmatranja iz aspekta ljudskih prava, kao i akterskog pristupa, mogu biti zanemarena ako su fokusirana primarno na kulturni i etnički nivo.

Gost iz Sirije, Zaid Al Rayes, preneo je učesnicima iskustva Inicijative Extremely Together čiji je jedan od deset mladih lidera. Njegov pristup migrantskoj krizi u mnogo čemu je različit u odnosu na sve što smo do sada imali prilike da slušamo. Na prvom mestu, Zaid na trenutnu situaciju ne gleda kao na krizu, već izazov. Fokus njegovog rada je da se stvore uslovi za normalan život mladih koji napuštaju Siriju, kako bi se preveniralo da postanu zavedeni ekstremističkim ideologijama. On je to plastično objasnio – mlad čovek iz Sirije je nesrećan, ljut, povređen… ukoliko mu se ne pruži alternativa, lako može da potpadne pod uticaj terorističkih grupa koje će mu obećati osvetu za sve što je nažao učinjeno njemu, njegovim najbližima i njegovoj zemlji. Zato je važno na vreme shvatiti mlade ljude, migrante, kao resurs, kao perspektivu, a ne kao krizu. Njihova uloga u prevenciji ekstremizma može biti presudna. Jer, kako Zaid u jednom tekstu zaključuje “Ko je odgovoran za nastali problem – teško je reći. Ko je odgovoran za njegovo rešavanje – svi mi.”

U okviru konferencije panel “Education and Human Rights” organizovalo je udruženje građana „Centar za integraciju mladih“. Ovo udruženje već 12 godina sprovodi programe podrške deci koja su uključena u život i rad na ulici. U okviru njihovih programa postoje dva Svratišta za decu, kao i program prevencije za decu koja su u riziku da postanu „deca ulice“, u koji spada Program obrazovanja za decu iz neformalnih naselja koji se sprovodi sa ciljem prevencije isključivanja ove dece iz obrazovnog sistema. Organizacija je poznata po svom fokusu na outreach oblik rada sa korisnicima.

 

Na panelu su govorili: Milica Vasilijić, koordinatorka Programa obrazovanja (Centar za integraciju mladih), Ivana Filipov (stručna služba Poverenika za zaštitu ravnopravnosti) i Ivan Gogić (Mreža organizacija za decu Srbije – MODS). Panel je moderirao izvršni direktor Centra za integraciju mladih, Marko Tošić.

U uvodnom delu Marko Tošić je upoznao učesnike sa osnovnim principima obrazovnog sistema na osnovu Zakona o obrazovanju Republike Srbije: dostupnost obrazovanja svima bez diskriminacije;  kvalitetno i balansirano obrazovanje; postojanje demokratskih i socijalno odgovornih institucija koje su otvorene za saradnju, toleranciju i podržavaju osnovne moralne vrednosti kao što je iskrenost, pravda, istina, solidarnost i sloboda.

Milica Vasilijić je upoznala učesnike sa Programom obrazovanja i okolnostima u kojima se nalaze deca koja su u riziku da budu na ulici. 90% ove dece dolaze iz neformalnih naselja sa jako lošim uslovima života – bez struje, vode, kanalizacije, uslovima ekstremnog siromaštva – nedostupnost hrana, higijenskih materijala, odeće i slično. 95% stnovnika ovih naselja su Romi što je važan podatak koji pokazuje da je to najmarginalizovanija i najdiskriminisanija društvena grupa kod koje je prisutna transgeneracijska isključenost – kako institucionalno, tako i društveno. Stanovnici ovih naselja često nemaju dokumenta, a ni samopouzdanja da adresiraju probleme institucijama, nisu u mogućnosti da ostvare mnoga prava usled nezaposlenosti, suočavaju se sa jezičkom barijerom i najčešće nisu formalno obrazovani što ih onemogućava da pomažu deci u savladavanju školskog gradiva, te iako ova deca u 40-50% slučajeva (po Unicef-ovim podacima) upisuje školu ipak ne završava sa svojom generacijom. Upravo u tom momentu postoji potreba za Programom obrazovanja i CIM veruje da je pronašao model koji zaista daje rezultate. Već osam godina ovaj program radi sa predškolcima i prvacima – pri kontaktu i medijaciji sa institucijama, savlađavanju školskog gradiva, medicinskoj i socijalnoj podršci. Važan deo programa je i povezivanje i zagovaranje – stvaranje mreže svih zainteresovanih aktera koja uključuje osim predstavnika institucija i predstavnike same zajednice.

img_9051

Ivana Filipov je govorila o situacijama sa kojima se susretala stručna služba Poverenika za zaštitu ravnopravnosti, koja je nezavisni državni organ koji nije deo vlade ili ministarstva, a ustavljen Zakonom o zabrani diskriminacije. Prema Ustavu i međunarodnim aktima koje je Srbija potpisala obrazovanje jeste ljudsko pravo, ali su romska deca i deca sa smetnjama u razvoju najčešće diskriminisana i to na dva načina –  tako što obrazovna ustanova ne odreaguje na pravi nacin ili nema odgovarajuće preventivne mere. Deca mogu biti diskriminisana od strane druge dece ili sistemski – od strane nastavnog ili nenastavnog osoblja i sistema uopšte, usled toga što osoblje nije dovoljno edukovano o podržavanju različitosti, toleranciji, prepoznavanju sredinskog okruženja iz kog deca dolaze. Segregacija romske dece javlja se u dva oblika – otvaranjem posebnih odeljenja u nekim školama, ili stvaranjem tzv „romskih škola“ gde većinu čine romska deca iz razloga što roditelji iz opšte populacije ne upisuju decu u tu školu jer smtraju da nastava neće biti adekvatna.

Ognjen Gogić je predstavio MODS, krovni savez koji okuplja preko 75 organizacija, koje se bave zaštitom prava deteta, članicu EuroChild-a and ChildPact-a. Fokus rada MODS je na poboljšanju prava, pozicije i kvaliteta života dece u Srbiji kroz monitoring javnih politika i zagovaranje. Ognjen takođe smatra da je obrazovanje osnovno ljudsko pravo iz razloga što ukoliko ono nije ostvareno znatno su manje šanse da će dete steći više obrazovanje, imati dobro plaćen posao ili biti uključeno u politički život u meri potrebnoj da bi moglo da ostvari svoja prava u odraslom dobu. Rešenje leži u inkluzivnom obrazovanju. Kategorija dece kojoj je potrebna dodatna podrška je široka – obuhvata romsku decu, decu sa smetnjama u razvoju, decu iz jednoroditeljskih porodica, decu koja su preživela neki oblik nasilja… Potrebno je da se obezbedi podrška u skladu sa individualnim potrebama te dece. Zakonska regulativa u Srbiji je prilično dobra, ali je problem u nedostatku intersektorske saradnje, koordinaciji i povezivanju aktera na lokalnom nivou. Neophodno je da se svi sektori, kao i nevladine organizacije koje rade sa zajednicom na terenu umreže, te da se putem mreže koja će funkcionisati na lokalnom nivou omogući direktna podrška deci kojoj je ona potrebna.

 

Panel o bračnoj jednakosti na konferenciji “The Global Human Rights Forums”, moderirao je Predrag Azdejković, a teme koje su se pokrenule na panelu jesu da li je Srbija spremna za gej brakove i koje preduslove je potrebno ispuniti da bi se oni desili, šta pokazuju istraživanja rainbow porodica u Bugarskoj i koliko se balkanski kontekst razlikuje od EU i u kom smeru treba usmeriti sociološka istraživanja ove problematike.

O lokalnom kontekstu govorili su Predrag Azdejković (GLIC) i Mladen Antonijević Priljeva (IDEAS). Obojica su istakli da je najveći problem u Srbiji neformirana LGBT zajednica koja će biti proaktivna u borbi za bračnu jednakost, ali i sva ostala prava koja su LGBT osobama uskraćena. Azdejković je istakao da je srpska vlada obećala u akcionom planu strategije protiv diskriminacije u Srbiji da će do kraja sledeće godine biti rađeno na registraciji istopolnih partnerstava i problemom koji trans osobe imaju sa dokumentima nakon prilagođavanja pola. Azdejković smatra da se to neće desiti, niti da je pravo vreme za to, jer je potrebno raditi sa LGBT osobama na pitanju coming out-a koji predstavlja najveći problem za formiranje zajednice, s obzirom da je strah od odbacivanja izuzetno jak, kao i činjenično stanje da je stepen nezaposlenosti i siromaštva u Srbiji izuzetno visok i LGBT osobe koje žive sa roditeljima, zavisne od njih, pri čemu su roditelji često homofobični, imaju daleko veće probleme od gej brakova, koji bi trenutno, čak i kada bi se legalizovali, bili dostupni samo bogatim gej osobama. On je takođe istakao da Srbija izgleda kao SAD 80-ih, ali u drugom, njemu daleko važnijem smislu – po epidemiji HIV virusa među mladim gej muškarcima, o čemu se nigde ne piše i ne govori, niti institucije zanima da se ovim problemom bave.

Priljeva je takođe istakao problem nedovoljno proaktivne LGBT zajednice koja je u potpunosti nevidljiva, samim tim s obzirom da svega 10% ispitanika u Srbiji navodi da poznaje nekog ko je gej ili lezbejka dolazimo u situaciju da ogromna većina stanovništva mišljenje o LGBT zajednici gradi na osnovu medijske reprezentacije koja je prepuna stereotipa i predrasuda. Ovo je veliki problem s obzirom da je za usvajanje zakona neophodna prvenstveno adaptacija institucija na to, a pre svega minimum konsenzusa u zajednici da bi se zakon implementirao. U suprotnom, čak I usvojen zakon biće tretiran od strane institucija i šire društvene zajednice kao nasilno nametnut akt. Neophodno je ostvariti pozitivne političke i društvene okolnosti, a najsigurniji put je preko političara koji se moraju senzibilisati da u svojim javnim nastupima nemaju homofobične izjave i komentare i osnažiti da sankcionišu delovanja homofobičnih društvenih grupa. Druga važna stvar pre usvajanja istopolnih brakova je osnaživanje LGBT zajednice i tu je ponovo važno pitanje coming out-a. Ukoliko se usvoji zakon koji LGBT osobe neće koristiti isti će služiti kao kontra-argument homofobičnim grupama protiv bilo koje druge inicijative u cilju poboljšanja položaja LGBT populacije. Da bi se coming out desio, potrebno je da institucije budu pripremljene za diverzitet i spremne da ponude jak sistem podrške – neophodno je pre svega institucije adaptirati za pravnu, socijalnu i zdravstvenu zaštitu LGBT osoba.

Situacija u susednoj Bugarskoj, zemlji Evropske unije, takođe nije sjajna i o tome je govorila Gloria Filipova, predstavnica istraživačnog centra Bilitis. Istopolni brak u Bugarskoj nije legalan, niti su rainbow porodice prepoznate, ali usled različitih individualnih strategija one postoje. Uglavnom su lezbejski parovi razvili strategije osnivanja porodice, dok je gej parovima to bukvalno nemoguće, osim u slučaju da singl muškarac usvoji samostalno dete, što je jako teško. U svakom slučaju, ove porodice su društvena realnost, a prema istraživanju koje trenutno ova organizacija sprovodi postoje tri ključne problematične oblasti: pravne barijere, institucionalne barijere i poteškoće u svakodnevnom životu. Prve dve oblasti tiču se nejednakog tretmana istopolnih porodica i niza zakon predviđenih prava koje ove porodice ne mogu da ostvare, kao što su nasleđivanje i sticanje zajedničke imovine (moguće je jedino pri kupovini nekretnina da dvoje ljudi bude evidentirano kao da je kupuju zajedno), nemogućnost posete partnera u bolnici niti  dobijanja bilo kakvih informacija o zdravstvenom stanju ili donošenja life-saving odluka u ime partnera ili deteta, nemogućnost ostvarivanja roditeljskih prava za nebiološkog roditelja, neprepoznavanja dece kao braće i sestara, deca ne mogu da ostvare pravo nasleđivanja penzije nebiološkog roditelja, nemogućnost dobijanja porodičnih olakšica pri kupovini nekretnina, kao i dobijanja pomoći u slučaju nasilja u porodici s obzirom da zajednice nisu prepoznate kao porodice. Na nivou svakodnevnice ove porodice se susreću sa diskriminacijom, odbijanjem od strane porodice i prijatelja, strahom od coming out-a i strahom da će deca biti diskriminisana ili maltretirana ukoliko do njega dođe, a najveći izazov je objasniti deci porodičnu situaciju s obzirom da nema vidljivih role modela u okolini na koje je moguće referirati. Ipak, prema mišljenju govornice situacija u Bugarskoj se menja, sve je više porodica spremno da javno govori o tome, zajednica jača i širi se i vidljivost je sve veća.

Na temu istraživanja istopolnih porodica nadovezala se Dr Smiljka Tomanović, profesorka sociologije porodice i sociologije detinjstva na katedri za sociologiju Filozofskog fakulteta u Beogradu. Ona je istakla da je potrebno promeniti paradigmu istraživanja netradicionalnih porodica. Istraživanja koja do sad postoje, a koja uključuju decu, bave se efektima socijalizacije u cilju legitimizacije normalnosti ovih porodica. To predstavlja epistemološku grešku – na taj način se potvrđuje da postoji razlika između istopolnih i heteroseksualnih porodica i da normalnost ovih drugih treba dokazati. Iz aspekta sociologije porodice deca nisu outcome socijalizacije, već socijalni akteri sposobni da percipiraju I delaju u svakodnevnom kontekstu, ovde I sada. Ovo je kompatibilno sa perspektivom istraživanja netradicionalnih porodica kroz aspekt porodične prakse koji su razvili britanski sociolozi Dejvid Morgan i Dženet Finč. Porodice ne treba istraživati kao strukture po heteronormativnoj matrici, već su one određene socijalnim aspektima – akterska perspektiva određeju porodicu na osnovu prakse – ono što radimo kao porodica čini porodicu i ono što značajni drugi prepoznaju kao porodične prakse. Prepoznavanje od strane značajnih drugih, porodice i prijatelja, posebno je značajno jednoroditeljskim porodicama, istopolnim porodicama i ostalim tipovima porodica koje se ne uklapaju u tradicionalnu porodičnu matricu. Po mišljenju profesorke važno je istraživati istopolne porodice iz dva aspekta – partnerski aspekt (da li su partnerstva asimetrična, manje asimetrična ili simetrična, da li su odnosi drugačiji ili isti kao u heteroseksualnim partnerstvima, kako partneri definišu podelu kućnog posla i roditeljskih obaveza – da li obrasci opstaju ili su skloni pregovorima) i perspektiva dece (kako deca vide istopolne porodice, kako dete percipira porodične prakse i porodični život, koje strategije i perspektive dete razvija u svakodnevnom kontekstu – na isti način na koji se istražuje perspektiva deteta iz jednoroditeljskih porodica, dece razvedenih roditelja i sl.)

Ono što je izašlo kao epilog jeste potreba da se otvori dijalog – u akademskoj zajednici na drugačijem i prilagođenijem pristupu istraživanju istopolnih porodica, a u aktivističkoj zajednici na radu sa LGBT populacijom, stvaranju jake zajednice i institucionalnih preduslova za legalizaciju istopolnih partnerstava.

 

*Tekst o panelu sastavljen je iz delova teksta objavljenom u 33. broju magazina “Optimist”, autora Nemanje Marinovića

Konferenciju “The Global Human Rights Forums” zatvorio je panel “Politike reprezentacije rodnih identiteta u medijskom i javnom diskursu, primer popularne muzike i Diznijevih animiranih filmova” na kome su govorili Selena Radović iz Centra za sociološka istraživanja i Nemanja Marinović, izvršni direktor Centra za marginu. Panel je moderirala Jelena Višnjih, izvršna direktorka “BeFem”-a, festivala feminističke kulture i akcije.

Oblast studija roda u velikoj meri zanemarena u akademskom diskursu i obaveznim kurikulumima – budući da je percipirana kao “ženska tematika”, te da su paneli poput ovog idealna prilika da se čuje glas “marginalizovanih” (tema).

Ukazivanjem na važnost rane (rodne) socijalizacije, te ulogu medija – Diznijevih animiranih filmovima u tom procesu, ukazano je na značaj transformacije predstavljenih rodnih uloga u pomenutim animiranih filmova. Rodne uloge Diznijevih princeza de facto se menjaju (od pasivnih i tihih princeza ka nezavisnim, hrabrim, emancipovanim), što dalje implicira i promene u ponašajnim obrascima dece/budućih rodnih subjekata.

Medjutim, shvatanje muskosti i set pozeljnih muskih osobina (medju kojima su najvaznije fizicka snaga, hrabrost, nepokazivanje emocija, ali i nemogucnost kontrolisanja seksualnosti – “gubljenje glave u blizini zene”) ostaju nepromenjeni i ne narativi princeva ne prate progres narativa princeza.

Kada je pak reč o lokalnom kontekstu, pažnja je bila usmerena na ikone popularne regionalne muzike – na ikone turbo-folka, pa je bilo reči o rodnim reprezentacijama tri «dive» ovog žanra – reprezentacijama Lepe Brene, Svetlane Ražnatović Cece i Jelene Karleuše. Premda se svaka od njih može posmatrati kao jedinstveni mikro-kosmos, u ukupnom predstavljanju svake od njih očitavaju se ambivalentne tendencije (manifestacije ženske snage spram manifestacija podređenosti) – a što odgovara zaključcima brojnih studija o ambivalentnoj poziciji žene/ženstvenosti u savremenoj medijskoj kulturi. Ipak, kod središnje od njih (kod Cece), dominira patrijarhalni simbolizam, što odgovara opštem društvenom kontekstu čije Ceca kao da je (scensko-muzičko) ovaploćenje. Dalje putanje razvoja ovog muzičkog pravca i rodnih tendencija u njemu zavisiće od buduće društvene klime, mada se u njima prepoznaju i značajni elementi globalnih trendova.

Ovi globalni trendovi su pod uticajem dva jaka muzička konteksta – Evropskog u vidu Evrovizije i Američkog putem MTV kulture. U oba slučaja vidljiva je dominacija društveno angažovanog popa, odnosno društveno relevatnih tema koje se obrađuju u pop kulturi. Evrovizija obiluje temama kao što su mir, ljudska prava, različitost, dečija prava i prava različitih marginalizovanih društvenih grupa, a gotovo sve zapažene pesme (Heroes, Rise like a phoenix…) imaju političku agendu. Najistaknutija među njima svakako je i najkontraverznija ličnost koja je probudila duh hladnog rata između istoga i zapada i sukob vodećih političkih figura oba bloka – Končita Vurst. Kad je MTV pop u pitanju, većina “diva” ima svoju političku agendu – Madonna je hodajuća politička agenda i njena muzika je angažovana na mnogo frontova, česta tema kod Sie, GaGe ili Katty Perry je GBT populacija, Beyonce je angažovana na polju feminizma i borbe za prava crnaca, kao i protiv policijske brutalnosti.

Ove tendencije se imitirajućom kulturom prenose i u lokalne kontekste, te jedan broj Balkanskih zvezda kao što su reperka Sajsi MC, Severina, Jelena Karleuša i druge ove teme obrađuju u svojim zemljama. Dominantne teme na Balkanu su nasilje u porodici i nasilje nad decom, polje u kojima su mnoge aktivne, međutim razlika je što se bavljenje tom temom uglavnom svodi na tvitove i statuse. Jedina koja je simbole borbe za ljudska prava, a posebno LGBT prava i religijske slobode, inkorporirala u svoju muziku i vizuelno-scenski materijal (spotove i koncerte) je Jelena Karleuša koja svoj identitet godinama unazad gradi na tim temeljima. Pomenuta je poznata i po tome što je jedina pevačica koja zajedno sa političarima, kao legitiman sagovornik, gostuje u političkim emisijama, dnevnicima i sličnim programima.

Zaključak je da mejnstrim pop može i treba da bude plodno polje za artikulaciju političkih zahteva, kao i za uticaj na javno mnjenje, s obzirom na veliki broj pratilaca koje ikone pop kulture imaju i medijski prostor koji im je dostupan.

U okviru konferencije “The Global Human Rights Forums” mogućnost prezentovanja svojih autorskih radova imali su i sami učesnici u okviru Panela učesnika. Za ovaj panel odabran je rad učesnice iz Turske, Cansu Guclu, koja je govorila o pravima kurdske nacionalne manjine u Turskoj, sa posebnim osvrtom na ligvinstička prava.

Kurdi predstavljaju najveću manjinsku etničku grupu u Turskoj i broje oko 15 miliona pripadnika.  Naseljeni su na celokupnoj teritoriji Turske, ali primarno u istočnoj i jugoistočnoj Anatoliji. Još od 70-ih godina prošlog veka Turska je u više navrata osuđivana od strane Evropskog suda za ljudska prava za više hiljada kršenja ljudskih prava. Osude su uglavnom bile povezane sa egzekucijom kurdskih civila, mučenjima, prisilnim raseljavanjima, uništavanjima kurdsih sela, kao i politički motivisanim hapšenjima, ubijanjima i nestancima kurdskih novinara.

Slučajevi lingvističkih prava su takođe razmatrana u okviru prava na slobodu garantovanu Članom 10.

Problem datira od 1923. godine kada je termin “etnička, lingvistička i religijska manjina” zamenjen terminom “nemuslimansko tursko stanovništvo”, tako da turski zakoni o nacionalnim manjinama ne identifikuju ovu zajednicu. Ustav iz 1924. godine sve stanovnike Turske prepoznaje kao Turke, a objavljivanje na bilo kom jeziku osim turskog bilo je zabranjeno aktom Parlamenta donetim pod sloganom “Građani, pričajte turski!”. U literaturi se kurdski jezik zadržap samo u novelama, pričama i sličnim delima. Sve navedeno dovelo je do toga da se Kurdi osećaju ugroženo u Turskoj, njihov jezik i identitet doveden je u pitanje. Iako turska vlada pokušava da se približi Kurdima putem različitih reformi, da li će se uvideti značaj jezičke reforme još uvek je otvoreno pitanje.

Konferenciju “The Global Human Rights Forums” je otvorio panel o klimatskim promenama, na koji je “Centar za marginu” posebno ponosan jer je u pitanju važna tema koja je prvi put pokrenuta na ovaj nacin. Pionirka u ovoj oblasti, naucnica Anja Carapic govorila je o prognozama do 2050 godine i cinjenici da ce se do tog trenutka svet suociti sa 250 miliona izbeglica iz ostrvih zemalja kojima preti potpuno potapanje. Još uvek ne postoji sistemski odgovor na ovaj nadolazeci izazov, a ovi narodi su potpuno nevidljivi u medunarodnom pravnom sistemu – da li su u pitanju izbeglice ili migranti, kako ce se omoguciti ovim ljudima da sacuvaju svoj identitet, jezik i kulturu?

img_8995

Svoje licno iskustvo, kao i iskustvo svojih sunarodnika iz jedne od najugroženijih zemalja – Sejšela, podelila je specijalna gošca Angélique Pouponneau putem direktnog skype ukljucenja.

Ubrzo nakon konferencije izašao je dokumentarac “Before the flood” koji se takode bavi ovom temom, naša nada je da je ovo samo prvi korak ka podizanju svesti o ovom problemu i osmišljavanju sistemskih rešenja za pomoc ostrvskim narodima.

Od 2016. godine “Centar za marginu” je pokrenuo seriju konferencija pod nazivom “The Global Human Rights Forums”.

Ova serija konferencija osmišljena je u cilju podizanja svesti o gorućim pitanjima iz domena ljudskih prava, otvaranja dijaloga i pronalaženja rešenja za ključne izazove. Pokretanjem Foruma želimo da uspostavimo uticajan brend sa potencijalom da bude katalizator budućih promena i omogućimo stvaranje efikasne platforme za umrežavanje aktera različitih kulturnih i društvenih konteksta i uverenja.

Prva konferencija pod nazivom “Decoding Patterns of Privilege” održana je u Beogradu 20-22. oktobra 2016.godine, a druga pod nazivom “Composing the canvas of integrity” 18-20. maja 2017. godine. Konferencije su okupile mlade lidere, aktiviste, istraživače i akademike iz više od 25 zemalja sa 4 kontinenta – od Brazila, Čilea i Bolivije, preko SAD-a i Kanade, Finske, Nemačke, Litvanije… do Sirije, Libana i Tajvana. Na njima je govorilo više od 30 eksperata iz 15 zemalja. Mladi iz celog sveta dobili su i priliku da izlažu svoje autorske radove u okviru slobodnog panela učesnika. Osim panelskog dela, konferencija je učesnicima i učesnicama ponudila i jedinstveno iskustvo učešća u Živoj biblioteci.

Sledeća konferencija pod parolom “Tearing Down the Walls of Stigma” zakazana je za 26. oktobar 2017. godine.

Više o konferenciji i načinu prijave možete pogledati na sajtu konferencije.

CZM na socijalnim mrežama

578FansLike
4Subscribers+1
290FollowersFollow